#723 'Zerwa' Remigiusz Mróz
Piąty tom trylogii z Wiktorem Forstem. Czy w końcu znalazłam coś, co przywiąże mnie na dłużej do tej serii?
'Zło pozostaje niewidoczne, bo z natury chowa się w najciemniejszych zakamarkach ludzkich dusz.'
Znalezione zostają zwłoki starszego mężczyzny. Sprawa jest o tyle skomplikowana, że leżą one na granicy polsko-słowackiej, więc służby obu krajów zabierają się do prowadzenia śledztwa. Kto popełnił morderstwo? I czy obawy, że wrócił ten, którego wszyscy się boją są słuszne?
Nieśmiertelny Wiktor Forst budzi się w szpitalu z zanikami pamięci, więc towarzyszymy mu w powrocie do zdrowia i przypomnienia sobie co się stało, że trafił na łóżko szpitalne. Jak zwykle, otarł się o śmierć, ale wyszedł ze wszystkiego w całości. Czy kogoś jeszcze to dziwi?
'Jedyne na co cierpisz, Forst, to wrodzone skretynienie. A to nieuleczalne, jak dowiodłeś na przestrzeni lat.'
Moje zdanie jest niezmienne, komisarz Forst to egoista, którego nie da się lubić. Niemniej sama seria w końcu mnie do siebie przyciąga i słucham jej z zainteresowaniem. Co więcej, po zakończeniu jednego tomu nie mogę doczekać się kolejnego i zaczynam w zasadzie od razu. Nadal nie jest to moja ulubiona seria, ale nareszcie są postaci, które naprawdę lubię i którym kibicuję. Nie mogę doczekać się co będzie dalej!
'Żadna melodia nie rozlega się po to, by się skończyć. A jednak każda ma ostatni dźwięk - i dopiero kiedy ten wybrzmi, staje się ona całością. Jestem przekonany, że w tym wypadku właśnie odegraliśmy wspólnie ostatnią partię tej konkretnej melodii.'
OCENA: 6/10
~A.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Miło mi, że tutaj jesteś. Zostaw proszę komentarz, który zmotywuje mnie do dalszej pracy i ulepszania bloga. Jeśli nie chcesz odnieść się do mojej opinii napisz po prostu co polecasz do przeczytania :)